Vakantieannuleringen richting de Costa

July 11, 2010 · 3 comments

Vooreerst: België speelde niet op deze Worldcup omdat België geen plaats verdiende.  Daar waren de Belgen gewoon veel te zwak voor, ze speelden inspiratieloos, zonder ambitie en vooral: zonder klasse noch passie. Daar berusten Belgen in, zonder enige rancune. Niet meespelen, daar zijn we goed in.  Overigens: bestaat België nog?

Dat Nederland en Spanje het goed zouden doen en tot de halve finale zouden doorstoten, daar had je geen octopus voor nodig. Maar Nederland ambitieus noemen gaat een brug te ver. Gretig, dat wel, maar ambitieus, neen, niet ambitieus. Daarvoor had Nederland een absoluut gebrek aan klasse en passie. Want virilieit en passie, dat is niet hetzelfde hé.

Nederlandse viriliteit was in dit geval een synomniem voor “onbeschofte boertigheid”; zo hoort voetbal niet te zijn. Voetbal: dat is klasse en elegantie, daar hebben we op deze worldcup (te) weinig van gezien. In Brazilië noemen ze het spel van Nederland “chutebol”. Neen, geen natrapperij in Brazilë; daar beperken ze zich tot kritische zelfanalyze. Klasse dus. In schril contrast tot de Nederlandse “viriele” (?) Sneijders en Robben die niet in staat zijn zichzelf in vraag te stellen en zelfs na de match nog op de scheidsrechter moesten indreunen.

Komaan Holland, Howard Webb heeft er niets mee te maken. Kijk even naar de feiten:
Voor Nederland aan deze match begon waren ze al recordhouder van gele kaarten: 15 in totaal ! Ghana stond op de 2e plaats met 13 kaarten. Spanje stond onderaan de lijst met slechts 3 gele kaarten. Dus alle scheidsrechters in alle matches van Nederland waren dan partijdig?  Komkom, Nederland: wat gezonde zelfkritiek.

Alleen al wegens dat schril contrast stond het in de sterren geschreven dat Nederland op een finale zou verliezen: de trappers verliezen en massaal fouten maken.
Zo geschiedde. Nederland verzamelde 7 gele kaarten. Dat brengt Nederland op een absoluut record van 22 gele kaarten op deze worldcup ! Heeft iemand de historische records?

Ook interessant: het aantal gele kaarten delen door het aantal minuten speeltijd. Om maar te zeggen dat dit vooral een worldcup van intimidaties was; veel mooi voetbal kregen we niet te zien. Webb heeft daar dus niets mee te maken, de attitude van de Nederlandse spelers alles.

Resultaat: Spanje wint, volledig terecht.
De parallel tussen overwinnen en economie ging absoluut niet op; voetbal is een spel, geen gevecht, laat staan een knokpartij grauwe kroeg. Dat was Nederland vergeten en daar hebben ze de rekening voor betaald: Heitinga krijgt rood voor een fout op Andres Iniesta en diezelfde Andres Iniesta scoort. Er is dus geen parallel tussen voetbal en economie, nooit geweest. Misschien is er wel een parallel tussen voetbal en de geaardheid van de burgers een natie?

Chapeau voor Howard Webb om die oranje heethoofden enigszins in te tomen. Over oranje hoofden en testosterone gesproken: is het jullie ook opgevallen hoeveel van die Nederlandse schedels glimmen als kaasballen? Toeval of toch die testosterone?
En intriest dat die jongens er uiteindelijk ook niet in slaagden om hun verlies met klasse te ondergaan: alle Nederlandse spelers moesten ook nog na de match de ref blijven intimideren en toen Howard Webb op het podium kwam moest er boegeroep komen. Ze gaan het nooit leren… en dus ook nooit een wereldbeker winnen.

In 2014 afspraak in Brazilië.
Eerste voorspelling: Nederland haalt de halve finales niet. Platte intimidatie kleeft geen twee keer; om thuis in Brazilië te door te stoten heb je klasse nodig.

Een tweede voorspelling: Nederland+België gaan de Worldcup 2018 niet organiseren.  Gelukkig voor België.

Of zoals Nike het mooi zegt: “Dreams we can share, victory we cannot”.